Richting zon

Heerlijk door de wekker heen geslapen, wat maakt het uit als ik naar buiten kijk is het guur. Het heeft van af gisteravond geregend en het is nog steeds somber. 

Na het ontbijt vertrekken we naar onze volgende stop. We zijn nog geen km ver of er komt al wat blauwe lucht te voorschijn.  We tuffen rustig verder en slingeren meerdere malen of rijden langs de A22 waar file staat, ook hier klussen ze aan de weg. Sta je dan op de Tolweg in de file en wij slingeren verder. 

Het blijkt een hele uitdaging voor Gerard de route die onze Navi Gril heeft uitgezocht. We klimmen tot bijna 2100m hoog en dalen dat ook weer op de ss44. Komen ook van die gekke fietsers tegen die een toertje doen, wens ze veel sterkte met de klim. Hebben 9 tunnels gehad, de langste 1940m. 

Het is  voor mij hangen in de teugels met de ogen dicht. Wel/geen vangrail en dan kijk je zo de afgrond in.  De spiegelmomentjes zijn niet meer tellen maar ik mag niet schrikken want daar schrikt Gerard  weer van. Maar dan schrikken we allebei, komt een idioot naar beneden racen en zet op de verkeerde weghelft en wij kunnen alleen de berg in, gelukkig door de goede stuurmanskunst is het goed gekomen. 

Gerard wilde nog even LPG tanken omdat onze vloerverwarming aardig heeft gebrand. We staan 12.31 bij de pomp en ja hoor pauze komt u maar 2 uur later terug. Dit hebben we eerder meegemaakt in Italië maar toen was het 12.25 maar die dame haalde alle gasnippels weg. Wij zij dus weggegaan het gas is lange na niet op. 

Ik dacht dat alleen wij als leipe Hollanders een Ooievaar in de tuin zetten, heb ze in Duitsland, Oostenrijk en nu in Italië gezien.  Hier zijn ze wel heel creatief met de uitvoert van de Ooievaars. 

Wat minder zijn de vele herdenkingsmonumentjes die hier best veel langs  de weg staan. 

langs de bergwanden plakken niet alleen leuke  dorpjes maar ook veel appelstruiken. Ze staan niet als de wijnranken tegen de bergwand, zijn heel makkelijk te plukken om dat het geen bomen zijn.

Aangekomen op de CP eerst even bijkomen van de Gerard met een lekker broodje en wat te drinken in het zonnetje. De korte broek en  t-shirt  komen de voorschijn voor dat we naar Mocenigo gaan wandelen want dat is best een klim. Heel leuk dorpje met mooie oude huizen. Daar denken die blauwe wandeling lijkt ons wel wat 4,3 km je doet er volgens het bord.   2.15 over. 
Vol goede moed gaan we beginnen, omhoog en omhoog, we klimmen door na een half uurtje komen we bij een bos met een bord BearArea, we haan verder omhoog. Gerard gaat sneller dan ik en zit te wachten op een bankje. Ik vraag is dit wel verstandig het gaat al naar 16.30 en we moeten nog het grootste deel. BearArea en Boda we gaan terug zitten niet op moeilijkheden te wachten. 

Was een zware rit vandaag, nu eerst even lekker een douche en dan ontspannen in Ons Kampertje met het elektrische kacheltje aan.