Eindelijk

Vakantie, dat het ik eigenlijk al vanaf 18 september maar ik werd ziek en Gerard was ook niet in orde. Gisteren mezelf beter gemeld niet dat ik 100% ben maar we gingen afscheid nemen van een zwager en dat doe je niet als je in de ziektewet zit. We hebben toen ook besloten donderdag gaan we weg. De reis is wel aangepast, Slovenië is van de baan. Geen zin in om te moeten jakkeren, de reis was zo gepland dat we wat dagen over hadden en dus als we ergens kwamen van waar we dachten hier wil ik nog welwater langer blijven dan kon dat en dat kan nu niet meer. 

Vanochtend op ons gemak rond 9.30 Ons Kampertje gestart en via Wielen want we willen niet bij Enschede uren stil staan de grens over naar Duitsland. Er is nog genoeg te zien in Duitsland en als het weer redelijk blijft gaan we er weer voor.

We tuffen op ons gemak naar onze eerste bestemming en zien toch weer dingen waar onze mond van open valt. Een scootmobiel met een vrouw erin op een 100km per uur weg het is echt niet te geloven. Tja de fietspaden in Duitsland is echt niet om over naar huis te schrijven als ze er al zijn. Deze vrouw had denk ik geen andere keus dan die 100km weg. 

Het Duitse platteland is hier niet veel anders dan dat van Nederland. Er word hard gewerkt de maïs moet van het land ze zien er maar druk mee. Ook hier de uitgebloeide zonnebloemen. Een paar weken geleden stonden ze nog fier met het kopje omhoog, nu hangen ze allemaal.

We naderen onze eerste uit daging de TIGER & TURTLE, het is een wandel achtbaan en we gaan ervoor. Eigenlijk was een parkeerplek vinden voor Ons Kampertje de eerste uitdaging want zie maar een camper van bijna 7m langs de kant van de weg kwijt te raken. Heeft ons 3 rondjes gekost, dit mooie project heeft namelijk geen eigen parkeerplaats voor mensen die de uitdaging aan willen gaan, maar moet je parkeren langs een vrij drukke weg. Gerard blijft beneden bij Boda dus ga ik alleen. Heel stiekem ben ik blij dat de looping is afgesloten, had al lopen peinzen of mij dat wel zou lukken. Omhoog is geen probleem maar naar beneden is wat anders. Je kijkt zo door het raster naar beneden en ja dan bibberen mijn knietjes ook wel maar het is gelukt. Het waaide ook behoorlijk dus ik schudde op de trappen het gevaarte niet die staat heel stevig verankerd.

Hier na gaan we naar onze CP, een plek bij een waterskykabelbaan. Er zijn geen voorzieningen maar het is er rustig