Todtnau

Vandaag hadden we weer warme broodjes want de voorgebakken broodjes zijn niet eeuwig houdbaar. Boda al haar kalmerende druppels/olie en pillen gegeven, helpt allemaal helemaal niks maar blijf het toch geven in de hoop van misschien gaat jet wat een keer doen. Alles weer op zijn plaats dicht en vast, nog 1x de cassette legen grijswatertank legen en vuil weggooien en we kunnen weer op pad.

Met het zonnetje op de vooruit is het lastig om wakker te blijven dus mijn ogen vallen dicht. Als ik mijn ogen weer open doe zie ik dat we rijden in het prachtige Zwarte Woud. 

We van de autobaan af, ik hoor jullie denken autobaan dat doen jullie niet in de vakantie. Klopt normaal gesproken is de autobaan geen optie in de vakantie maar Boda is mee en reizen in Ons Kampertje vind zij helemaal niet leuk en dan druk  ik mij héél voorzichtig uit. Om Boda niet helemaal over de rooie te jagen dus de autobaan. Alleen de mooie plekjes liggen niet aan de autobaan en moeten wij er dus af. We stijgen met 12% en de motor van Ons Kampertje snort van genoegen, de haarspeldbochten zijn geen probleem alleen Boda gaat in de paniekstand. Ik kruip na achter op de bank en trek Boda strak tegen de bank en klem tussen mijn been, aai haar over de kop en spreek haar zachtjes toe. Zo zit ik de laatste 20 min en heb krap en mijn arm als we de CP bereiken. Dit is drama en gaan nog wel een paar van deze ritten krijgen.

Aan gekomen op de CP vinden wij het een mooi plekje. Wat kunnen mensen zeuren in de reviews weg geeft te veel lawaai de rivier ruist heel hard. Het valt reuze mee ja de weg hoor je maar is niet storend en de rivier ruist heerlijk toch.

Ook gaan we nog even op verkenning, lopen een stuk van de Wolfschlucht-kloof en dan Todtnau in.  Heel leuk plaatsje met een hele mooie Kerk de Kath. St. Johannes kerk. Een imposant gebouw mer 2 torens, natuurlijk even naar binnen en een kaarsje branden voor de gene die niet meer onder ons zijn en voor geluk voor Zuus, Amon en Esmee met jullie sollicitaties. De kerk is van binnen best eenvoudig dit verwacht je niet van een katholieke kerk. 

We lopen verder door het stadje en bekijken de zomerrodelbaan, vraag nog aan Gerard wil je een ritje maar ook hij denk aan zijn rodelavontuur in 1986 dus maar niet. Ook zien in de verte het oorlogsmonument een groot zwaard op een rots. Dit monument is in 1932 geplaatst ter nagedachtenis aan de gene die in de Eerste wereldoorlog zijn omgekomen  

Terug op de CP zijn we niet meer alleen we zijn nu met drie kamper, 3 uur later is het nagenoeg vol. 

Het is frisje vanavond dus lekker de vloerverwarming aan kan ik de koude voetjes  warmen.

Morgen nieuwe uitdagingen